Фалак яке аз қадимтарин шаклҳои мусиқии суннатии мардуми тоҷик буда, дар худ таърихи зиндагӣ, эҳсосоти инсонӣ, орзуву омол, дарду ҳасрат ва ҷаҳонбинии мардумро таҷассум мекунад. Ин навъи мусиқии мардумӣ аз умқи асрҳо сарчашма гирифта, ҳамчун садои қалби инсон ва бозтоби руҳияи халқ аз насл ба насл интиқол ёфтааст. Дар оҳанги фалак садои кӯҳсор, паҳнои водиҳо, сӯзи ҷудоӣ, армони дидор, муҳаббат ба Ватан ва умед ба фардои нек ба ҳам омезиш меёбанд...

Фарҳанг ва санъат яке аз муҳимтарин рукнҳои ҳаёти маънавии ҷомеа ба шумор рафта, дар ҳифзи арзишҳои миллӣ, тарбияи ҳисси ватандӯстӣ, худшиносии миллӣ ва рушди завқи эстетикии насли наврас нақши басо муассир мебозанд. Муассисаҳои фарҳангӣ дар ин раванд ҳамчун марказҳои муҳимми эҷодӣ, омузиш ва муаррифии дастовардҳои ҳунарӣ фаъолияти пурсамар ба роҳ мемонанд...

Шашмақом  мусиқии ҳирфавию суннатии халқи  тамаддунофари тоҷик буда,  ҳамчун рамзи ягонагӣ ва муттаҳидсозандаи  ин миллати  куҳанбунёд ҳазорон ҳодисоту бӯҳронҳои таърихиро паси сар намуда, тавассути фарзона фарзандони фидокораш ҳифозат шуда, то ба замони мо омада расидааст...

Тоҷикистон барҳақ на танҳо маркази тамаддуни ориёӣ, балки умедгоҳи тоҷикон ва форсизабонони тамоми ҷаҳон шинохта шудааст. Ҷумҳурии мо дар даврони соҳибистиқлолӣ дар барқарор намудани муносибатҳои таърихӣ ва вусъат бахшидани робитаҳои фарҳангии тамоми мардумони тоҷикзабон, мустаҳкам намудани дӯстию ҳамкорӣ бо халқҳои бародар, ривоҷ додани алоқаҳои маданӣ,..

Ҳунарҳои мардумӣ яке аз рукнҳои асосии фарҳанги маънавӣ ва моддии ҳар як миллат ба шумор рафта, заминаи ташаккули таърихӣ, эстетикӣ ва иҷтимоии ҷомеаро ташкил медиҳанд. Дар заминаи тамаддуни чандинҳазорсолаи тоҷикон, ҳунарҳои бонувон – аз қабили сӯзанӣ, гулдӯзӣ, зардӯзӣ, қолинбофӣ, кулолгарӣ ва бофандагӣ – на танҳо ҳамчун воситаи таъмини рӯзгор,..

Таомҳои миллӣ як бахши калони фарҳанги ғайримоддии тоҷик буда, аз даврони қадим, тарзҳои гуногуни онҳо аз қабили таомҳо, нӯшобаҳо, хӯришҳо, ширинӣ ва ширавориҳо миёни мардуми тоҷик роиҷ мебошад. Дар ҳар як минтақаву ноҳия, ба мавзеъи ҷуғрофӣ ва табиӣ, растаниву ҳайвонот ва ҳатто маъданҳои табиат вобастаанд...

Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон тайи солҳои мустақилият оид ба рушду такомули сирки тоҷик ду қарор қабул кард. Қарори аввал 7 сентябри соли 2001 таҳти рақами 431 “Дар бораи Сирки давлатии Тоҷикистон” ба тасвиб расид. Қарори дуюм 2 ноябри соли 2012 (№ 606) «Барномаи рушди санъати сиркӣ дар Ҷумҳурии Тоҷикистон дар солҳои 2013-2017»-ро тасдиқ намуд. Қарорҳои мазкур баъд аз пош хӯрдани Иттиҳоди Шуравӣ дар эҳёи сирки тоҷик асноди бисёр муҳим буданд,..

Дар назари аввал чунин менамояд, ки сирк куҷову сиркбозии духтари тоҷик куҷо?! Дуруст аст, ки мо аз байни занон пизишкони машҳур, омӯзгорони маъруф, олимаҳои номдор ва сарварони кордон дорем, бо ному кори онон ифтихор менамоем. Аммо, дар бораи он ки сиркбоздухтарони машҳур доштем ва дорем, кам шунидаем ва ё умуман нашунидаем. Ин аз он аст, ки бо олами сирк ошно нестем. Роҳу пайроҳаи духтарони сиркбоз ба сирк гуногун аст, ҳар кадомашон як олам саргузашт доранд...