Китобхонаи марказии ба номи “Дӯстии халқҳо” ва китобхона-филиалҳои шаҳри Норак яке аз муассисаҳои муҳими фарҳангиву маърифатии шаҳр  маҳсуб ёфта, ҳадафи асосии он ҷалби кӯдакону наврасон, ҷавонон ва калонсолон дар маҷмуъ, синну соли гуногун ба китобхонӣ ва баланд бардоштани савияи дониши онҳо мебошад...

Исфара яке аз шаҳрҳои қадим ва ободу хуррами кишвар аст. Исфара бо адибону пажуҳандагон ва созандагону навозандагони номвараш, бо мардуми заҳматкаш ва табиати зебояш маълуму машҳур аст. Исфара дар ин рӯзҳо чун дигар шаҳру ноҳияҳои кишвар ба истиқболи 35-умин солгарди Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон омодагӣ мебинад ва бе ҳеҷ шак онро бо дастовардҳои арзанда таҷлил хоҳад кард...

Соли 1985 дар шаҳри Киркуки Ироқ ба мутахассисони каналсози Шуравӣ ба ҳайси сартарҷумон ифои вазифа доштам. Хонаи ман дар даромадгоҳи шаҳраки мутахассисони Шуравӣ қарор дошт. Рӯзи истироҳат буд. Мошини “Таёта Ландкрузер”-и пурчангу хок бо рақамҳои ношинос омада, дар назди хонаам истод ва ду нафар аврупоинажод аз он фуромаданд. Чун ин манзараро аз тиреза медидам, зуд ба наздашон баромадам. Салому пурсупоси мо ба забони русӣ сурат гирифт...

Ноҳияи Ишкошим дорои 45 деҳа буда, яке аз деҳаҳои он Намадгут ном гирифтааст, ки номи таърихӣ буда, забоншиносон маънои онро аз калимаи “Намата-гата” забони куҳани форсӣ, макони зиёрату ибодат маънидод кардаанд. Дар ин деҳа зиёда аз 17 ёдгории таърихӣ ва манзараҳои зебову нотакрори табиат ҷойгиранд...

Дар тӯли солҳои соҳибистиқлолӣ, Тоҷикистон бо сарварии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар ҳама самтҳои иҷтимоӣ ба як қатор дастовардҳои назаррас ноил гардид, ки соҳаи фарҳанг аз ин пешравӣ дар канор намондааст. Чунки фарҳанг дар шинохт ва муаррифии миллату давлат маҳаки асосӣ ба ҳисоб меравад...

Лаъли Бадахшон аз қадимулайём ҳамчун  зиннатдиҳандаи тоҷи шоҳони ҷаҳон ва хазоини ҷавоҳироти салтанатии онҳо шӯҳрати ҷаҳонӣ пайдо кардааст. Маъдани машҳур ва таърихии Кӯҳи Лаъл дар нишебии ғарбии қаторкӯҳи Ишкошим, дар водии дарёи Панҷ, дар ноҳияи Ишкошими Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшон (ВМКБ) воқеъ гардидааст. Ин санг таърихи ҳазорсола дошта, дар гузашта туҳфаи арзанда барои шоҳони бузург маҳсуб мешуд...

Ҳар миллатеро метавон аз рӯйи муносибаташ ба табиат ва неъматҳои он шинохт. Агар ба таърихи ҳазорсолаи тоҷикон назар афканем, мебинем, ки ниёгони мо обро танҳо барои нӯшидан ё обёрии замин истифода намекарданд, балки онро мояи ҳастӣ, рамзи покӣ ва баракат медонистанд. Аз ҳамин нигоҳ, яке аз бошукӯҳтарин ҷашнҳои онҳо низ ба об бахшида шудааст, ки онро Тиргон меноманд...

Саъдӣ Мирзо шоири маъниофар ва тасвиргарост. Мутолиаи ашъори ӯ касро ба олами умеду ормонҳои наҷиби инсонӣ раҳнамун месозад. Шоир дар ҳар мавзӯъ ашъори хонданиву мондагор сурудааст. Сурудаҳояш бештар дар тавсифи Ватан, модар, ваҳдат ва ишқ, ки мавзуи ҷовидонаи адабиёт аст, эҷод шудаанд. Саъдӣ Мирзо ба оламу одам бо нигоҳи тозаи орифонаву шоирона менигарад...