Табақтарошӣ яке аз ҳунарҳои қадимии тоҷикон мебошад, ки ба сохтани табақу кафлезу қошуқи чӯбӣ  алоқаманд аст. Барои тарошидани табақ устоҳо бештар аз чӯби зардолу, чормағз, чанор ва тут истифода мекунанд. Кундаҳои дарахтонро бурида, дар об муддати тӯлонӣ мепартоянд, ки мағз ба мағзи чӯб дар об тар шавад ва дар вақти тарошидан накафад...

Дар байни мардуми тоҷик истифодаи касбу ҳунар яке аз омилҳои асосии рӯзгузаронӣ буда, тӯли қарнҳо бо василаҳои мухталиф  аз насл ба насл интиқол меёбанд. Маҳсулоте, ки  ҳунарманд барои истифодаи умум пешкаш мекунад, вобаста ба талабот ва замон дар ҷомеа харидорони худро дошта, ниёзи мардумро дар зиндагӣ бароварда мегардонанд. Таърих гувоҳ аст, ки тоҷикон аз замонҳои қадим заҳматкашу меҳнатдӯст буда...

Ноҳияи Лахш тахминан сесад километр дуртар аз пойтахти кишварамон ҷойгир аст. Водии Раштро аз ғарб кӯҳҳои Гулузиндону Вахш, аз шимол Ҳисору Зарафшон, аз ҷануб Дарвоз иҳота кардаанд. Маънои Раштро забоншиносон “сурх” шарҳ додаанд, ки ба сурхзамин будани ин маҳал робита дорад. Беҳуда нест, ки шохоби руди Вахшро ҳам Сурхоб мегӯянд. Сурхоб дар осори таърихӣ рӯди Вахш ном дошта,..

Норак яке аз мавзеъҳои дилрабо ва зебои кишвар буда, бо фарҳангу асолати мардумонаш, бо шеваи хоси гуфтору маишати рӯзгордорӣ, меҳмоннавозию лутфи латифаш вижагиҳои хос дорад. Ин макони дилнишин на танҳо бо табиати зебо, балки бо ҳунарҳои қадимааш таваҷҷуҳи сайёҳонро ба худ ҷалб намудааст...

Арҷгузорӣ нисбат ба арзишҳои фарҳанги миллӣ ин нигоҳдории урфу одат ва анъанаҳои ҳамон қавму миллат мебошад. Дар байни мардуми тоҷик як зумра анъанаҳое мавҷуданд, ки таърихи тўлонӣ дошта, имрўзҳо низ аз насл ба насл интиқол ёфта, моҳияти худро аз даст надодаанд. Тўли зиндагии хеш одамон кўшиш мекунанд, ки ...

Пас аз ба даст овардани Истиқлолияти давлатӣ, Ҷумҳурии Тоҷикистон сиёсати фарҳангии худро ба ҳифз, эҳё ва рушди арзишҳои миллӣ равона намуд. Дар ин замина, театрҳои халқӣ ҳамчун шакли дастраси санъати саҳнавӣ барои омма аҳамияти хос пайдо карданд. Театрҳои халқӣ на танҳо як василаи фароғат, балки унсури муҳими худшиносии миллӣ ва тарбияи маънавии ҷомеа гардиданд...

Истиқлолият танҳо рӯйдоде аз тақвими таърих нест. Он марҳилаест, ки дар фазои он миллат имкони бознигарии гузашта, дарки арзишҳои миллӣ ва муайян намудани дурнамои ояндаи худро пайдо мекунад. Барои Тоҷикистон низ истиқлолият оғози марҳилаи нави давлатдорӣ буда, дар ин раванд фарҳанг, илм, китоб, санъат ва худшиносии миллӣ ба унсурҳои муҳими таҳкими давлатдории миллӣ табдил ёфтанд...

Пешаи осиёббонӣ яке аз қадимтарин касбҳоест, ки то имрӯз дар рӯзгори мардуми тоҷик мавқеи хосса дорад. Аз қадимулайём талаботи мардуми тоҷик ба маҳсулоти нонӣ, ки ҷавҳари асосии онро орд ташкил мекунад, хеле зиёд аст. Бинобар ин дар ҳама давру замон ин пеша яке аз касабаҳои муқаддас дониста мешуд ва осиёббонҳо дар миёни мардум ҳамчун шахси соҳибмақом ҳамеша шоистаи эҳтиром буданд. Метавон ин касбро меросӣ номид, зеро он ҳамчун пешаи муқаддас ва то як андоза сердаромад дар авлоди осиёббонҳо аз насл ба насл интиқол меёфт. Инчунин аз рӯи иттилои сарчашмаҳои таърихӣ, аксари хонадони осиёббонҳо харҷи рӯзгори худро маҳз аз ҳамин ҳисоб таъмин менамудаанд.