Тавре ки аз сарчашмаҳои таърихӣ бармеояд, Наврӯз, Меҳргон, Сада, Тиргон ва ғайри инҳо аз он ҷашнҳое мебошанд, ки дар гузашта мавриди таҷлили бошаҳомати ниёгони мо қарор доштанд. Ҳар як аз ин ҷашнҳо ба унсурҳои моддӣ ва ҳодисоти табиат ба мисли обу хок, замину осмон, боду ҳаво, барфу борон, гармову сармо, оташу нур, равшанию торикӣ, кӯтоҳию дарозӣ ва баробаршавии шабу рӯз иртибот дошта, ҳамчун пайвандгари муҳаббати инсон ба табиат, баёнкунандаи эҳёи аносири табиат ва  манофеи онҳо,..

Эътироф гардидани тамаддуни  тоҷикон аз ҷониби ҷомеаи ҷаҳон, инчунин ба Феҳристи Мероси ҷаҳонии ЮНЕСКО сабти ном гардидани ёдгориҳои таърихии мо, муаррифӣ аз  миллати кӯҳанбунёду соҳибтамаддун  будани он дарак медиҳад. Ҳамин аст, ки санаи 2 июли соли 2025 дар Ҷаласаи 47-уми Кумитаи мероси ҷаҳонии ЮНЕСКО, ки дар шаҳри Париж баргузор гардид...

Ҳар як ҷомеаи иҷтимоӣ барои иҷрои вазифаҳо ва ноил шудан ба ҳадафҳои рушди устувор ба як навъи мувофиқати ваҳдати иҷтимоӣ такя мекунад. Шакли чунин ваҳдат, асосан, аз мундариҷаи робитаҳо ва муносибатҳои иҷтимоии байни аъзоёни ҷомеа вобаста аст...

Зайниддин Маҳмуди Восифӣ аз суханварони мумтози садаи XV аст. «Бадоеъ-ул-вақоеъ»-и Восифӣ фарҳангномаи вазъи сиёсӣ, иҷтимоӣ ва мадании замони ӯст. Дар он базму размҳои шоҳон, ихтилофҳои сиёсиву мазҳабӣ, рӯзгори мардумони табақаҳои гуногун, зиндагии бузургмардони илму адаб, урфу одат, ободонии шаҳру рустоҳо, бӯстону боғистонҳои сарсабз, ба як сухан авзои сиёсиву маданиву фарҳангии замон акс ёфтаанд...

Сафари хидматии мо ҷиҳати таҳқиқи мушкилот ва дастовардҳои соҳаи фарҳанг ва санъат дар замони муосир тибқи фармоиши директори ПИТФИ Аминзода А. №16 аз 6 04-15 04 2026 ба ноҳияҳои Мастчоҳ ва Зафарободи вилояти Суғд сурат гирифт. Рӯзи 7-уми апрел бо директори Қасри фарҳанги ноҳияи Зафаробод Наимҷон Аҳмадов вохурда аз фаъолияти кормандони бахши фарҳанг огаҳ шудем...

Тоҷикистони соҳибистиқлол зери парчами ваҳдату ҳамбастагӣ, бунёдкорию созандагии пурсамар ва дар партави сиёсати хирадмандонаю фарҳангпарваронаи  Асосгузори сулҳу  ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти  Ҷумҳурии  Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон  ҷойгоҳи шоистае дар арсаи  минтақавию  байналмилалӣ  касб намудааст...

Шоири халқии Тоҷикистон устод Лоиқ Шералӣ 20-уми майи соли 1941 дар деҳаи Мазори Шарифи шаҳри Панҷакент чашм ба олами ҳастӣ кушодааст.Аз хурдсолӣ аз меҳри падар маҳрум гашта, дар оғӯши модар ба воя расидаааст.Соли 1954  мактаби ҳафтсолаи деҳааш ва соли 1958 Омӯзишгоҳи омӯзгории шаҳри Панҷакентро хатм карда, соли 1959 ба факултаи забон ва адабиёти  Донишкадаи омӯзгории шаҳри Душанбе  дохил мешавад ва онро соли  1963 хатм мекунад...

Санъати мусиқӣ яке аз муҳимтарин бахшҳои фарҳанги миллї ба шумор рафта, таърих, ҷаҳонбинї ва завқи эстетикии ҳар миллатро таҷассум менамояд. Маҳз дар ин масир Шашмақом на танҳо як навъи мусиқӣ, балки яке аз мактабҳои бузурги ҳунар, фалсафа ва фарҳанги миллӣ буда, дар тулли асрҳо ҳамчун намунаи волои санъати касбии тоҷик ташаккул ёфтаву имрeз дар арсаи ҷаҳонӣ Тоҷикистонро кишвари дорои тамаддуни қадим муаррифӣ мекунад...